^{ساعتی بگذشت و شب رهوار شد}

^{بر دلم دلتنگیت آوار شد}

^{باد شبگاهان چه سنگین می گذشت}

^{خسته و آرام و غمگین می گذشت} 

^{تشنۀ آواز باران می شوم}

^{مست باران توی ایوان می روم}

^{کاش میشد بی امان فریاد کرد}

^{سینه را از این قفس آزاد کرد}

^{بی تو باران محرم اسرار من}

^{مرهمی برگونه تبدار من}

درکوچه باغ خلوت باران دلم گرفت

از چشمهای خیس زمستان دلم گرفت

امشب دوباره ثانیه ها طعنه میزنند

زین شیشه های یکسره گریان دلم گرفت

حجم حریم قافیه ها سخت کوچک است

ای واژگان تیره عریان دلم گرفت

ویرانه های خاطره را جستجو نکن

زین خط نوشته های پریشان دلم گرفت

هوهوی باد و پنجره امشب بهانه است

از این هجوم یکسره ویران دلم گرفت

ذکری برای زمزمه باقی نمانده است

از هر چه ورد و ناله و حرمان دلم گرفت

دراین هبوط خسته بیجان دلم گرفت

زین طالع ستاره احسان دلم گرفت

مهربان ای دختر باران و رود

راز آن چشمان جادویی چه بود

کین چنین در خاطر گلدان نشست

فصل سبزی در دل گلها گشود

مهربان ای دختر باران و رود

پاکتر از حور هستی در وجود

میتوان با برکه و برگ و نسیم

شعر ناب دیدگانت را سرود

مهربان ای دختر باران و رود

جز سخاوت رسم چشمانت نبود

کاش اما پیش از این درطالعم

رنگ سرخ لمس چشمان تو بود

به درد عادت كن ، به درد عادت كن

به اين سكوت پر از وهم سرد عادت كن

به خويشتن خوش دار، به مرگ دل بسپار

به چهره های پر از ترس زرد عادت كن

ببار چون آوار به مردنی دشوار

به زهرخند پر از درد مرد عادت كن

به گور مأوا كن هبوط پيدا كن

به زخم هاي پس از هر نبرد عادت كن

درانتظار اميدي چه پوچ و پوشالی

به روزهای پر از زوج و فرد عادت كن

اینک دوباره فرصت آغاز دیگری

یک آسمان رهایی و پرواز دیگری

پر می کشیم و باز به افلاک می رسیم

با بالهای بسته به اعجاز دیگری

تا قاف عشق راه درازی نمانده است

رخصت دهید سر دهم آواز دیگری

سر می دهم سروده ای از سرّ عاشقی

طنّاز ، نظر باز ، بگو راز دیگری

با نسیم نفست عشق چو از راه گذشت

دفتر وصل ورق خورد و به ناگاه گذشت

حضرت دوست مرا خاک نشین خلق نکرد

نفحه ای بود کزین سینه به یک آه گذشت

حوریان رقص کنان در بر فردوس برین

دیده بیدار مناجات و سحر گاه گذشت

اختری در دل من جای ندارد وقتی

زاسمان دل ما روی تو چون ماه گذشت

پس از آن روی ندارم که به حوران نظری

یک فرشته است در اندیشه آگاه ،

گذشت ....

میخندی و دوباره فراموش می شود

اندوه این ستاره که خاموش می شود

روشن ترین اشعّه در این واپسین طلوع

با آسمان صبح هم آغوش می شود

پیوند میخورد به نگاهم نسیم تا

بر خاطرم خیال تو تنپوش می شود

گل واژه های کهنه ز نو جان گرفته اند

شعرم به وصف روی تو خود جوش می شود

افسوس آن پرنده کزین سینه پر کشید

هر آینه زهجر تو مدهوش می شود

به درياي خيالت ميزنم بي بادبان امشب

و ميدانم كه هستم با هوايت درامان امشب

شكستی عاقبت سكان دل با موج اوهامت

که  بر گل مانده ام در ساحل دلدادگان امشب

و  نجوايت مرا از آسماني دور ميخواند

 صدايت از رهاي ژرفناي كهكشان امشب 

تمام لحظه هاي بي كسي را زير و رو كردم

تو تنها مانده اي با من عزيز همزبان امشب

بي وقفه باران

كاش اي زيباتر از زيباترين احساسها

باز روحم لحظه اي در وهم تو جان مي گرفت

مرغ دل بر منظر سبز خيالت مي نشست

از شراب چشم تو يك جرعه ايمان ميگرفت 

كاش ميشد بر فراز مزرع خشك دلم

با عبور چشمهایت باز باران ميگرفت

راست مي گويند ؛هجران عاشقان را مي كشد

بي تو هر آئينه هجران از دلم جان ميگرفت

نيستي با من و گويي نيستم در اين ميان

اي همه بود و نبودم از تو سامان ميگرفت

خواب ديدم در ميان کوچه باغ فصل سرد

در هواي عاشقي بي وقفه باران ميگرفت

دوباره پر گرفته ام زشوق در هوای تو

دلم نوید می دهد شمیم دلربای تو 

هنوز در طنین آخرین صدا نشسته ام

به پای اولین کلام و لحن بی ریای تو

نشسته ام مگر خدا دمی نظر کند براین

دل همیشه مبتلا به درد بی دوای تو

هبوط می کنم شبی به وهم سبز باغها

به سرزمین ماورای رنگ چشم های تو

و واژگان بی رمق دوباره جان گرفته اند

با سرود خند ه ها و شعر خوابهای تو

خاطر باراني

در كوچه باغ خاطر باراني ام بيا

اي مهربان دردانهء مهماني ام بيا

تا صبح گاهان خيره بر آفاق ماندم

خورشيد من اي طلعت نوراني ام بيا

بي شك خدا اين سينه را با عشق جان داد

جانان من بر جسم سرد فاني ام بيا

پرواز را در انتظار خويش مگذار

بر آسمان اين دل زنداني ام بيا

دوباره خلوت تنهائي و خيال شما

منو ترانه روئيايي وصال شما

هماره در دلم انگار نقش مي بندد

دو چشم روشن خندان و بي مثال شما

اگرچه خاطرم از روزگار رنجور است

دوباره جان به دلم داده شور و حال شما

كجا رسم من بي دست و پا به پاي شما

حقيقت من و افسانه محال شما ؟

جواب مسئاله انتظار مجهول است

چقدر فاصله مانده به  احتمال شما ؟

تمام بهره ام از روزگار اين شعر است

به رسم پيش كش اين يادگار مال شما

 اي آشنا كه در دل ما خانه كرده اي

روشن هزار شمع به ويرانه كرده اي

اين مبتلاي تازه به خود خو گرفته را

با خود هزار سال تو بيگانه كرده اي

من حرف عشق را ز لب عقل ميزدم

بيچاره اين دلي كه تو ديوانه كرده اي

همچون نسيم ميگذري از سر خيال

تا گيسوان خاطره را شانه كرده اي

بيهوده نيست اين همه اغراق ميكنم

اين ماجراي ساده، "تو" افسانه كرده اي

وقتي لبي به خنده گشايي بهار من

گويي به بنده بخشش شاهانه كرده اي

آه از سكوت خستگيم كم نميشود

ديگر خيال سبز تو مرهم نميشود

امشب صداي عقربه ها بي كنايه نيست

اين واژه هاي تب زده همدم نميشود

حوّاي قصه ام به هوايت دلم گرفت

مجنون چشمهاي تو آدم نميشود

از خواب در گريزم و بي تاب تا سحر

پلكي ز شوق روي تو برهم نميشود

ديگر نميشود به تو دل بست بيش از اين

دل كندن از نگاه تو يكدم نميشود

عاشق نبوده اي كه بداني چه عالميست

عالم بدون عشق تو عالم نميشود

نيمه شب زمزمه خالي چشم من و ماه

بي تو تنهايي لبريز و فرو خوردن آه

ماه من جاي تو خاليست من و پنجره ها

مي نشينيم به پاي همُ شعر يست به راه

ساده ميگويم و از سادگيم دلگيرم

كه مرا سادگي و شيفتگي بود گناه

چكنم سخت دراين همهمه خاموش شدم

حرف ناگفته زياد است ميان  دل و چاه

قسمت اين بود كه راه من از اين كوچه گذشت

و تو آغاز طلوعي پس از آن شام سياه

كاش اين ثانيه ها فرصت بيداري بود

ماه من از فلك ما بگذر گاه به گاه